E-mail || انشعاب

 

      

             

 

 

Saturday, May 23, 2009

ستون آدم ها بود و ستون بدن ها
عده ای منجمد و عده ای سیال
چشم های گشاده و خمار
رقصندهء خیال دست کسی را گرفت و برد به سرزمین خیال و بوسیدش هم
فواره ای از لذت شدند بر دریای رخوت
دیگران آمدند ، ستون ها هم...
ریختند و دست و پا زدند
دست و پا زدند و گِل کردند
فواره صاف کرد گل را و خود مجسمهء فوران شد بر دریای رخوت...
دیگران اینگونه فراموش می شوند
و ما ؟
نه ..