|
Saturday, May 23, 2009
ستون آدم ها بود و ستون بدن ها عده ای منجمد و عده ای سیال چشم های گشاده و خمار رقصندهء خیال دست کسی را گرفت و برد به سرزمین خیال و بوسیدش هم فواره ای از لذت شدند بر دریای رخوت دیگران آمدند ، ستون ها هم... ریختند و دست و پا زدند دست و پا زدند و گِل کردند فواره صاف کرد گل را و خود مجسمهء فوران شد بر دریای رخوت... دیگران اینگونه فراموش می شوند و ما ؟ نه ..
|