مترو

2010-09-16T06:21:00.000-07:00

دنیا زخم دارد
اندام هایش در ازای هر زخمی که به دیگریشان می زنند درد می کشند
با همهء زخم هایش هنوز زیباست
هنوز طوری هست که من عاشق ضاربم باشم
هنوز طوری هست که تصمیم بگیرم سنجاقی از سنجاق های ایستاده بر بهشت باشم
از اینجا که من می بینم
زخم ، شفاست

2010-02-25T15:31:00.000-08:00

دیگری خود را می شناسم
دیگری وحشی ..
دیگری زخمی ..
دیگری خشمگین ..
دیگری غمگین ..
دیگری سنگین ....
سنگینی ، سیال در اینکه از خود می شناسم باقی نمی ماند ..
من قهرمانم که بیرون میریزم ..
من پادشاهم که از نو می سازم

2009-11-19T00:39:00.000-08:00

کسی از آسمان می افتد و در زمین فرو می رود باز و می افتد از آسمان و فرو می رود طاق باز با چشمان باز و باز می افتد .. بی چتر ، بی طناب ، بی بانجی ..
آنکه فرو می رود هربار و باز می افتد ، هر بار رنگش عوض می شود
گریه اگر بکند ، یواش می کند که مجاری اشک تنگند
دست در دریچهء خشمش می کند و خمیری را روی سندان می ریزد و با پتک می کوبدش..
گریه می کند و با پتک می کوبدش..
جرقه ها روی تنش می افتند و فرو می روند
در خشمش
و خشمش
و گریه اش بیشتر می شود
سیخ را از سندان بر می دارد و از دستش بخار بلند می شود
این بوی خر نیست که کباب است
کباب است
کباب است
سیخ عزیزم را بر پیشانی می کوبم
و سکوت ..
نشانم داد
که
با هر پتک فرو می رفتم و هر انقباض بازو می انداختم
و حال سکوت
صدای باد زیر بال های من است

2009-09-15T13:20:00.000-07:00

زمزمهء میانگینی از تا اینجای زندگی
ماوای تماشای تجربه های بزرگ دیگران برای پسر بچهء لاغر آفتابسوخته، که مادری دارد جز آشپزخانه نبود
چهارچوب سرد آشپزخانه را با صورتم گرم می کردم ، صدای ظروف را می شنیدم ، صدای عزیزانم را که من را می شناختند ، یادم هست و می آیند به یادم هم ..
چهارشنبه پانزده دقیقه مانده به ظهر زمان تولد من بود ، تنها شاهد چیزی بودم که .. تنها نگاه می کردم به .. چشمهایم ترسان و شگفتزده .. با ناخنهایم می کندم ناخنهایم را
خواهر هایم به من می خندیدند ، مادرم چیزی می گفت ، حواسم را پرت می کرد ، حواسش بود..
روی دوچرخه من ساعت ها رکاب می زدم، کوچهء ما به جایی راه نداشت من در خودم همواره رکاب می زدم و مرور می کردم چشمهای ترسان و شگفتزده را ... چهار ساله بودم ، کودک آفتابسوختهء ساکت .. مات در آفتاب .. ماست ...
چهار ساله نگاه می کردم روایت قهرمانی را ، چهار ساله ترسان پاستیل خرسی و بیسکوئیت باغ وحشی می خوردم
بیست و سه ساله نان کشمشی می خورم و سیگار مورد علاقه ام را می کشم و اینها را می نویسم ؛ رکاب می زنم به سوی چهار سالگیم .. دست و پاهایم می پرند..همان پاها به من چسبیده اند .. همان زخم های دوچرخه به پاهایم
مثل چهار ساله می خندم
نگاهم همان است ، قلبم همان است
دندانهایم فرق می کنند .. غذایم فرق می کند
دوچرخه به یادم آورده بود ، لب دندان مرا پراند ، سالها اما باقی اش را پراند تا فراموش کنم ؛ نگاهم که خاموش نشد ، قلبم که می تپد
من کودکی کش آمده هستم
زمزمه های زیر لب بازی های تنهایی ، قاطی خاک و خل و آب
چهار سالهء شجاع با ترس هایی که تصویرش را در کش آمدگی اش دوباره دید
تنها
قهرمان ها قد کشیده بودند و هیولا ها آب رفته بودند.

2009-08-07T14:28:00.000-07:00

از پله ها عبور می کنم
از راهرو ها و دروازه ها و دشت ها

گاوچران آفتابسوخته و تنها

گاوچران بی اسب و بی گاو

ایستادم فقط به آن گاه که دیدمت..

یقه ام را می گیری و می تازی

من دوباره خوشحالم

پرتاب می کنی ام کنار آبشخور

روی خاک گرم

بر نخواهم خاست حالا

شاد می خندم

چرا که جادویت بوی دستان مادرم را می داد

بر نخواهم خاست

حالا دارم زندگی می کنم..

2009-05-23T18:31:00.000-07:00

ستون آدم ها بود و ستون بدن ها
عده ای منجمد و عده ای سیال
چشم های گشاده و خمار
رقصندهء خیال دست کسی را گرفت و برد به سرزمین خیال و بوسیدش هم
فواره ای از لذت شدند بر دریای رخوت
دیگران آمدند ، ستون ها هم...
ریختند و دست و پا زدند
دست و پا زدند و گِل کردند
فواره صاف کرد گل را و خود مجسمهء فوران شد بر دریای رخوت...
دیگران اینگونه فراموش می شوند
و ما ؟
نه ..

2009-05-04T04:32:00.001-07:00

پاییز نفسم را حبس می کنم ، برگ های خداشاه می ریزند و می میرند هم
زمستان در باغ نشسته ایم و به چشمان هم نگاه می کنیم تا که چون دیگران در خواب نباشیم
بهار نفسم را پس می دهم و خداشاه خمیازه می کشد، من را درست می شناسد ، گریه می کند
سرم را پایین می اندازم و لبخند می زنم
سرش را روی شانه ام می گذارد ، اشکهایش نخیساندند .. بلکه پاک کردند حلقه های سالیانه ام را
من لب های خداشاه را می بوسم و همچنان که بالا می روم هق هق کنان از من بالا می رود .. هر آنکه ساخته بود به من پیوند می خورد ..
بر بلند ترین شاخهء من می آویزد و اولین میوهء من می شود .
وصف ناشدنی ..
در تابستان

2009-04-15T11:27:00.001-07:00

همهء ما می شود که گرفته از چیزی ، روی پله ها جایی را برای نشستن انتخاب کنیم .. روی یکی بنشینیم و پاهامان را دو پله پایینتر بگذاریم
یک پله در میان ما خالیست و من آن را نشاط وقتی می دانم که پایمان فقط به آن پله می رسید.
بالا می آورمشان و در آغوش می گیرم
زانو هایم را.

2009-04-04T01:35:00.003-07:00

از دل من تمشک و شاه توت و آلبالو بیرون می ریزد .. همواره میدوم و جست می زنم و به هوا می پاشانم تا نوش کنید ؛ شاید یکی اش هم در یقهء او بیافتد و من آنجا جوانه بزنم و نفهمد ..
هرگز نداند ، که چون شاخه های تمشک رونده شوم ، از پشت پیراهنت طرح آن شاخهء محو باشم و از پشت پوستت آن رگ محو باشم و از پس نگاهت خیرگی آن فکر باشم که می گوید "صدایی می آید انگار ، بشنو ، صدا از دهان زخم می آید"
چشم از نگاهت برمی دارم که در من جاری شده ای چون دلپیچه ای اسلیمی...
فردا که بر سر راهت یک زخم سلامت کرد متعجب نمی شوی ؛ چترت را باز کن در من ، اگر حوصلهء باران نداری، بهار فصل همین چیزهاست.

2009-03-08T13:08:00.001-07:00

از میان سم و پنجه و چنگال های درونم که به هر سو دوان می شوند بر می خیزم
چشم می بندم و کمند می اندازم که می دانم چه خواهد شد ؛ تو را در ازدحام و با گشتن نتوان داشتن ...
حال بکِش مرا ای اسب زیبا و بکوب به بلوک های سیمانی ، تا روزنی بسازیم بر دیوار داشته هایم به نام تو ؛ چه خوش دیوار محکمی که مرا بیشتر به این حال فرو می برد.
و فرو می افتم.
گاهی اوقات که از هست می افتم مرا در آن روزنه پیدا کنید ، در فکر اینکه لحظه ای سر انگشتم به دُمت بساید...
از نو موهایم را می بافم.

2009-03-04T22:32:00.000-08:00

صندلیم که ریشه بدواند ، من هم برگ می دهم
برگ های سبز با شیار های سرخ
سبز چون تو دوست داری و سرخ چون من به یاد تو برگ داده ام

2009-02-28T12:46:00.000-08:00

نخست آیینه ای در هستی غوطه ور بود که رو به هر سو می شد و نظاره می کرد آنچه که بود را.. هر آن کارش همین بود و فکرش مشغول به آنچه نمی دید بود

تا که از شور دانستن خرد شد و کره ای آینه ای ساخت.. پس همواره بی حرکت ماند

بعد ها گفتند که آیینگی هایش را زدوده و حبابی شده ...

خیلی ها بدنبالش رفته اند

خیلی ها بدنبالش گشته اند

اما جز هیچ نمی یابند

حباب ما با تلنگری شگفتی شد.

2009-02-21T03:22:00.001-08:00

آکروبات یعنی رها کردن ریسمان چنگ زدنی ، تعلیق و دوباره گرفتن آن .. شاید

لغزیدن روی پاشنه ای و دوباره دوپا شدن ؛ پریدن و رها شدن و بازگشت..

شاید باید بازگشت تا وقتی که تصمیممان این نباشد

رقص است آکروبات بر پوست موز های زندگی .. میدان رقص که با پوست های جدید پوسیده ها را می روبیم

من بلدم و یاد می گیرم

روی پوست موز آخری چرخش زیبایی داشتم و با پای دیگرم ادامه دادم..

پوست خربزه هم اگر باشد حرکت های تازه برایتان می سازم

2009-02-16T12:28:00.000-08:00

با بلیطی که می خری می دانی که این قطار تو را به سرعت از بیابان هایی که هزاران نفر در آن پوسیده اند عبور خواهد داد

و وقتی ، ما شادمان از این اقبال ،با موسیقی ای که همواره در گوشمان جریان دارد پیاده می شویم و می فهمیم که این ایستگاه آن تعبیری نیست که از این موسیقی داریم ؛ سرگردان می شویم ، چرا که خوشبختی در امان بودن از بیابان را تجربه کرده ایم و اینک قطار رفته...

ممکن است چیزی آسیب ببیند

ممکن است چیزی خرد شود

و در پی آن دوباره سامان یابد

طوری که انگار از اول همین را می خواستیم